İnsan Taşımacılığı

IETT'nin efsanevi ve de iddialı sloganıdır: "Biz İnsan Taşıyoruz".

Tam da bayram ertesinde nedense "İnsan Taşımacılığı" üzerine yazma isteği doğdu. Acaba neden ola ki?! [Spoiler: Bu yazı bol miktarda atar/gider/sinir/serzeniş içermektedir.]

Bayram demişken; gecikmeli de olsa herkese iyi bayramlar diliyorum. Umarım, mutlu huzurlu geçmiştir bayramınız.

Dönelim konumuza... 

Bir yerlere giderken, gerçekten "insan" gibi taşındığınızı hissediyor musunuz?

Çoğu senaryo için cevap, maalesef hayır. 

Kastım sadece şehir içi, özellikle büyük şehirlerdeki toplu taşıma değil. Acı da olsa, ona artık bir şekilde alışıldı. Nüfus yoğunluğu, bir yerlere yetişme telaşı vs. Bir şekilde göz yumuluyor. Fakat, dikkat çekmek istediğim nokta, şehirler arası ulaşım. Eski dönemlere kıyasla, hem günümüzdeki araçlar daha modern, hem seferler daha sık. Ama yine de eksik olan birşeyler yok mu?

Bayram arefesinde Bolu Dağındaki otobüs kazasını duymuşsunuzdur. Kim bilir kaç aile bayrama gözü yaşlı girdi. Sebeplerine bakılıyor. Ek seferler, uykusuz şoförler, yetişebilmek (sözüm ona insanları sevdiklerine yetiştirebilmek) için aşılan hız sınırları, bir başka otobüsü geçmek için girilen yarışlar..vs. Otobüsler ne kadar teknolojik olursa olsun; gerekli planlama yapılmadıktan sonra, ölen insanlara ve yakınlarına ne faydası oldu sizce?

Keza hava yollarına bakalım. Bolu Dağı örneğine kıyasla, kesinlikle daha avantajlı. Eskiye nazaran firmalar da arttı. Rekabet dolayısıyla bilet fiyatları daha makul. En azından, havada herşey süt liman olmalı, değil mi? Sizi düne [bayram tatilinin son gününe] götürmek istiyorum. Pek çok kişi gibi ben de rötar yapan bir uçağın sakini olarak, havalimanında epey vakit geçirmek durumunda kaldım. Güya, artık çok zenginleştik, rahatlıkla uçaklara binebiliyoruz. İnsanlar durmadan söyleniyorlar, telefonla birilerine dert yanıyorlar. Kulak misafiri oldum. Gecenin 12'sinde hala uçak beklerken, yarın sabah nasıl işe gideceklerini düşünüyorlar kara kara. Çocuklu ailelerin durumu daha vahim. Yaşlısı, hastası... Halbuki, bu insanlar daha saatler evvel güzel bir bayramı ve tatili geride bıraktı. Ailesini, eşini, dostunu görüp hasret giderdi. Daha evine, işine dönemeden bu kadar sinir harbine kapılacaklarsa neden tatil yaptılar? 

Kusura bakmayın da hava/kara trafiğini hesaba katmadan fütursuzca seferler konulacağına, varsın biletler daha pahalı olsun. Daha az bir yerlere gidip/gelelim. Hem belki böylelikle görüşmelerin/buluşmaların da kıymeti artar, hem de daha az insanı kaybetmiş oluruz. 

Limonata'lı Kadıköy REXX

18 Mayıs'tan [hiç yazmasaymışım!] ertelemeli bir yazı ile burdayım. Merhaba!

Bu sene resmi tatillerin Salı ya da Perşembe gibi haftasonuna bağlanabilir güzel günlere denk gelmesi, yıllık izini olmayanların yüzünü güldürdü. [haber spikeri cümlesi gibi oldu :P] Hem biraz nefes alma/gezme/tozma olaylarına girebildik, hem de okul projeleri için de boş vakit kazandık. Gelin, gecikmeli de olsa 18 Mayıs'a dönelim, beraber Kadıköy'e gidelim ;)

Öncelikle sorayım, Limonata'yı izlediniz mi/izleyebildiniz mi?

Ali Atay bu sene ilk yönetmenlik deneyimi olan Limonata diye bir film çekti. Senaryosunu Ertan Saban ile ortaklaşa yazdığı ve de sevgili Serkan Keskin ile Ertan Saban'ın başrolleri paylaştığı.

Bu kadronun isminin geçtiği tüm işleri izleme gönüllüsü olduğumdan, tabi ki gidip sinemada görmeliydim! Fakat, malumunuz sinema sektöründe acayip bir takım işler döndüğü için bazı filmler uzun süreli vizyonda kalamıyor. Bu durum Limonata'nın da başına geldi. Hatta ben, "ha gittim ha gideceğim" derken, bir baktım sadece Kadıköy Rexx'te kalmış. Hazır tatilken, apar topar yola düştüm.

Ne Var Ne Çok? - 2

Yeni bir Ne Var Ne Çok? yazısından merhaba!

Tam da "tam gaz başladım, böyle devam ederim" derken; hastalandım. Minimum enerjiyle sürdürdüğüm günler boyunca daha Ramazan Geldi’yi yazamadan, Temmuz da çıktı geldi. Hoşgeldiler, sefalar getirdiler. Güzel karşılayabilmeli, güzel değerlendirebilmeli.

Ağrıdan kıvrandığım bir zaman dilimi, doktor kökenli yazar/şair/tv programcısı olan Senai Demirci’nin bir tespitine denk geldim. Acil servislere gelen hastaların ağrısını, özellikle hemen gidermezlermiş. Çünkü o ağrı sayesinde hastalığın asıl kaynağını öğrenebilirlermiş. Halbuki hemen ağrıyı kesip hastayı eve gönderseler, belki de çok önemli bir hastalığın teşhisine engel olacak. İşte dünya ağrısı da bu şekilde aslında. Dünyada çektiğimiz ağrılar; bize ölümlü olduğumuzu hatırlatmak, bugünümüzü değerli kılmak için var. Hani bir laf vardır ya; “neren ağrıyorsa, canın orada”. İnsanız, bu yüzden de sağlığın değerini ancak bozulunca anlayabiliyoruz.

Bu kadar çok “ağrı” üzerine konuştuktan sonra, Ramazan temasından fazla uzaklaşmadan yeni keşfimi takdim edeyim: Ramazan Güzeldir!

2009 yılında Ramazan’a özel hazırlanmış, 30 bölümlük mini bir komedi dizisi. İsmine ve temasına bakıp ön yargılı olmamak lazım kesinlikle. Gerçekten güzel bir komedi dizisi. Kadro oldukça güçlü. Senaryo ve yönetmenlikler, Selçuk Aydemir ile Burak Aksak ikilisine ait. Bir nevi, çıraklık eserleri. [Bilmeyenler için ara not; Selçuk Aydemir ile Burak Aksak kuzenler. Ve piyasadaki işlerini gözden geçirince ortak bir mizah kabiliyetine sahip oldukları görülebilir.]

Yine bir mahalle dizisi. Birbirinden orjinal mahalle sakinleri üzerinden Ramazan anlatılmış. Halkın gözünden yanlışıyla, doğrusuyla, batıl inançlarıyla, klişeleriyle ve tabi güzellikleriyle...

Henüz birkaç bölüm izledim. Şunu söyleyebilirim ki; bu dizi, gelecekte imza atacakları yapımlar için başarılı bir pilot uygulama olmuş. Spoiler vermemek adına, direk örnek vermeyeceğim. Ama bu dizide yer alan karakterlerin bir çoğu (hatta aynı isimleri kullanarak), yıllar sonra Leyla ile Mecnun/Kardeş Payı/İşler Güçler’de karşımıza çıkacaklar ;) Adeta, karakterlerini bu dizide test etmişler Selçuk Aydemir ile Burak Aksak. 

Ramazan’dan girdim Adapazarı’ndan çıkayım. Ben oraya kısaca yeşil yer diyorum. Büyük şehirde karmaşa içinde yaşadığımızdan mı bilmiyorum. Senede birkaç haftasonu da olsa orada geçirmek, cidden iyi geliyor bünyeme. Duyularım filan yenileniyor sanki. Yıllar önce çektiğim birkaç fotoğrafı paylaşmak istedim. Daha ne kadar arşivimi sömürmeye devam edeceğim merak ediyorum. Bir ara boynuma makinemi takıp, fotoğrafa çıksam fena olmayacak!

Bu sabah serviste bu yazının içeriğini düşünürken ansızın aklıma gelen bir yazı var. 14 Şubat’ta Deniz Tan’ın Tamamen Atıyorum blogunda okumuştum. Onu da eklesem diye bloguna girdiğimde, yeni bir çocuk kitabının yayınlandığını gördüm. Kitabın yayınlandığı dönem, aynı zamanda anne de olunca duyurusunu yapamamış. Çok güzel iki duygu bir arada! Tebrikler Deniz Hanım. 

Acemi Köpek Balığı, köpek balığı olmayı arzulayan bir küçük balığın hikayesiymiş. Glug, glug... Sizce de çok sevimli değil mi kapağı?

Bahsettiğim yazı ise: http://tamamenatiyorum.com/2015/02/14/kisisel-gelisim/

“Kişisel gelişim kitapları okuyup, bir yerlerde bıraktığımız kendimizi yeniden bulmaya çalıştığımız zamanlardayız şimdi. Mutlu olmayı unutup mutlu olmayı bize hatırlatacak gurular aradığımız… Yaşamın ne olduğunu unutup yaşamı hatırlamak için uğraşlar savurduğumuz. Ne bileyim, basit şeylere prim vermeyip, en önemli şeylerin o basit şeyler olduğunu bize hatırlatsın diye etraflara paralar saçtığımız.”

***

Bir Ne Var Ne Çok’un daha sonuna geldik efenim. Sevgiler, mutluluklar, sağlıklı günler ;)

Ne Var Ne Çok?

Merhaba!

Arada sırada buraya uğrayıp varlığımdan endişe edenler, yokluğumun farkına bile varmayanlar, acaba tekrar gelir mi diye meraka düşenler, sevenler, sevmeyenler... Ben döndüm. Herkese merhaba :)

Film Meydan Okumasını saymazsak epeydir blogumun rutin düzenini devam ettiremiyorum. Bırakın yazmayı, blog arkadaşlarımı okuyamıyordum bile. Fakat haklı sebeplerim vardı. Şurada hafiften çıtlattığım üzere, 6 Mart'ta ilk işimden ayrıldım. 19 Mart'ta ise yeni işime, yeni rolüme merhaba dedim. Yeni rol lafını özellikle kullandım. Çünkü, yaptığım iş başlı başına değişti, adeta her şeye sil baştan başladım. Dahası yoğunluğum 3-4 katına çıktı. Üstüne bir de yüksek lisanstan 4 ders almamı da ekleyince bayaa eğlenceli aylar geçirdiğimi söylemeliyim :)

Neyse... Dertlenmek yok! Böyle olmasını ben istedim. Hem zaten okul tatile girdi ve hala yaşıyorum. 

Uzun süre ara verince kelimeler bile nazlanıyor, bir araya gelmek hususunda. Madem yeni bir başlangıç yapıyorum, yeni bir de kategori ekleyeyim dedim: "Ne Var Ne Çok?"

Bu da nereden çıktı diyebilirsiniz. Hikayesini de anlatayım. Hani halk arasında (çoğunlukla eski dönemlerde) "naber" yerine "ne var ne yok" lafı kullanılırmış ya. Bizim bir aile dostumuz, sohbete başlarken "Ne Var Ne Çok?" der. Benim de çok hoşuma giderdi. Yani hep "var"lardan, artılardan konuşalım istiyorum. Ne dersiniz? 

Bu fotoğrafı 30 Mart'ta okulumun bahçesinde çekmişim. Aslında şu mevsim itibariyle hükmü geçmiş olabilir ama yayınlamazsam olmazdı! Çünkü bu ağaçlar çiçek açtıkça ben huzur doldum, Leylaklar Açmış Gördün mü'yü söyleye söyleye derse gittim. Hala uyanmayan varsa, içine bahar dolmayan varsa; bu fotoğrafa sebep uyansın.

Okul demişken, okuldan gidelim madem. Bilenler bilirler. Ben mühendisim. Fakat, görsel meraklısı bir mühendis olduğum için Görsel İletişim Tasarımı'nda yüksek lisans yapmayı tercih ettim. Haliyle alt yapı farklı olunca, zorlandığım noktalar çok oldu. Ama her zorlukta, "bunu sen istedin, keyif almalısın" diye diye bir şekilde iki dönemi geride bıraktım. Neler yaptın derseniz, yukardaki şekiller [size birşey ifade etti mi bilemem :)], benim 4 element illüstrasyon ödevimdi. Sadece basit geometrik şekiller ya da çizgilerle anlatmamız istendi. Benden de bunlar çıktı. [ara not: Daha başka müthiş değişik ödevlerim de var tabi, ama ben siftahı 4 elementle yapayım dedim]

Tam da burada bir parantez açmak istiyorum. Daha önce de bahsetmiştim: şurada. "Birşeyi gerçekten çok istediğin zaman, tüm kainat bu arzunu gerçekleştirmen için çaba sarfeder"miş. Bu dönem bunu birçok kez daha tecrübe ettim. Şöyle ki; yeni işimin sanırım ilk haftasında bir arkadaşla tanıştım. Tanışma biçimi de mutfakta kettle çalıştırılması üzerine başlayan bir diyalog :) Sonradan laf lafı açıp da hem yazılımcı, hem de tasarımcı olduğunu öğrendim. Yukarıdaki görseller dahil olmak üzere, bu dönem yaptığım bir çok projede, ödevde emeği vardır. 3. bir göze ihtiyaç duyduğum her karar aşamasında, desteğini/bilgisini/yeteneğini benden esirgemedi. Kendisine buradan kocaman teşekkürler. 

Bu karmaşık dönemde film izlemeyi ihmal etmiş olabilirim. Fakat, bitmesin diye kıyamayarak yavaş yavaş izlediğim bir müthiş dizi edindim: Six Feet Under.

Taa geçen yıl, Zihin'in blogunun yan duvarında, bayıldığım bir yeşil araba posteri görmüştüm. Zihin bunu buraya koyduysa kesin güzeldir demiştim, haksız da çıkmadım.

Fazla detaya girmek istemiyorum. Bu sebepten de yalın bir görsel seçtim. Efendim, dizi cenaze levazımatçılığı yapan bir ailenin hayatını konu alıyor. Böyle bir temadan, böyle bir şaheseri nasıl çıkarmışlar, her bölümde şaşkınlığım artıyor. Hayat, ölüm, aşk, aile... ne ararsanız bu dizide mevcut.

Geçen bölümlerden birinde rastlayıp not aldığım iki cümle var. Daha 2. sezondayım ama bence dizinin ana teması budur diye düşünüyorum.

"Dünyada tek sen yaşamıyorsun."

"Herkesten öğrenilecek bir şey mutlaka vardır."

Son olarak şu fotoğrafı da göstereyim de öyle gideyim. Geçtiğimiz cumartesi Beşiktaş Pazarına giderken rastladım. Şu vosvoslara bebek gibi özenerek bakıyorlar ya acayip imreniyorum. Gerçi Burberry desen yerine başka bir şey seçilse daha mutlu olurdum. Bu arada fırsatınız olursa Beşiktaş Pazarına mutlaka gidin. Öyle replikler işitiyorum ki her gidişimde, resmen kafamı resetlemiş ve kocaman gülümsemelerle eve dönüyorum. Mesela: "En güzel domatesler sizlerin olsun."

Bir de kapanış şarkısı çalalım. Bu aralar işten dönerken 90lar Türkçe şarkılarından dinliyorum. Gerçi bu pek 90lar değil, 2000 yılı şarkısı ama benim son zamanlardaki kafa yapımla çok uyuştuğu için bunu seçtim.

"Gel bugünün hakkını ver, yarını yarın düşünsün."

Film Meydan Okuması # SON, The END, El Fin, Fine, Das Ende

Bir meydan okumanın daha sonuna geldik. 
Başlıkta da yazdığım gibi; SON, The END, El Fin, Fine, Das Ende.

Daha önce de söylemiştim, yoğunluklardan günü gününe yazamadım [En azından şarkı meydan okumasındaki gibi], bu nedenle de çok içime sinmedi. Artık olduğu kadar. Buradan bir kez daha Zihnin Arka Sokakları'na kocaman teşekkürler. Öncülük edip, böyle güzel bir blog aktivitesine ev sahipliği yaptığı için ;)

Gelelim son soruya; 30. Gün: En sevdiğiniz film hangisi?

Kaç gündür o kadar düşündüm, taşındım. Mümkün değil, tek filme indirgeyemiyorum. Daha doğrusu yorumsuz değerlendiremiyorum filmleri. Benim için play/pause/stop tuşları arasında geçen zaman ya da sinemaya gidip, bir bilet alıp, öylece koltuğa kurulup, ekranda "bitti" yazısını görene kadar vakit öldürmek değil ki bütün mesele... O gün kendimi nasıl hissediyordum, yanımda kim vardı, başım mı ağrıyordu, öncesinde/sonrasında mutlu bir haber mi almıştım, aktör/aktris/yönetmen/senarist önceden beğenimi kazanmış kişiler miydi... falan filan. Her biri başlı başına etkileyici unsur :)

Bu soruyu düşünürken, kendi geçmişimi film şeridi gibi gözümün önünden geçirdim. Benden bir kuşak büyük kuzenlerimin etkisiyle gerilim/korku türü ile başlayıp, hayatıma giren her yeni insanla ve her geçen gün değişen beğenimle genişleyen kocaman bir yelpaze. 

Bir zamanlar Testere serisinin müdavimiydim. Nasıl oldu da meydan okuma boyunca değinmedim! Final yapınca, "artık hiç birşey eskisi gibi olmaz" demiştim. [Nitekim öyle de oldu :P] Sonra Fransız, İspanyol Sinemalarıyla tanıştım. İzlediğim bazı filmler sonrası; "artık bir müddet yeni film izleyemem" dediğim olmuştu. Sonra biraz İran Sineması ve çokça yeni nesil Türk Sineması ile haşır neşir oldum. İzlediğimin ertesinde uykularım kaçtığı filmler gördüm. Pazar sabahları erkenden uyanıp mutfak masasına oturup izlediklerimle ilgili bir şeyler yazarak, ancak etkisinden kurtulabildiklerim... "Hayatta gülmek için de sebepler varmış" dedirten Hint Sinemasını da atlamamalıyım. 

Şimdi söyler misiniz, nasıl karar vereyim? :)

En iyisi güzel bir şarkı ile noktalamak. 
Hem Yann Tiersen'sız, Amelie'siz Film Meydan Okuması olur muymuş hiç!? 

Yann Tiersen - Les Jours Tristes

Film Meydan Okuması # 29

29. Gün: Bir konuda fikrinizin değişmesine yol açan film hangisi?

Şu meydan okuma boyunca hep birilerine torpil geçtiğimin farkındayım. Mert Fırat bu isimlerin başında geliyor. Ama bu soruda gerçekten cevabım olmayı hak eden film; büyük harflerle BAŞKA DİLDE AŞK'tır.

Mert Fırat'ı bu filmde hem senarist, hem oyuncu olarak keşfedişimin ve çok beğenişimin ardından bir dergide röportajına rastlamışım. Orada çok güzel bir şeyden bahsediyordu: "Kişisel değil, toplumsal sorunlarla ilgili filmler yapmak istiyor Fırat. Şimdiye kadar hayattan aldıklarını ona geri vermenin yollarından biri bu. “Aman canım ne olacak, der ve geçer giderseniz bir gün mutlaka döner ve karşınıza çıkar. Her şey tartışılabilir olmalı. Tabulaştırmak çok tehlikeli. Sorunun sorun olduğunu saptayamazsanız çözüm için hiçbir adım atamazsınız. Siz ilk önce onun sorun olduğunu kabul edecek, sonra çözüme yöneleceksiniz.”... Niyetle ilgiliyiz. Dinimizde de böyle. Önemli olan içindeki niyettir. İnsan olmak öyle kolay değil. Daha çok düşünmeli, daha çok araştırmalı, birbirimize daha çok saygı gösterip birbirimizi daha çok umursamalıyız. Farkındalık oluşturmak, varsa yoksa bu."

Üşenmedim ropörtajın orjinalini buldum. Merak edenler şuradan okuyabilir.

Konumuza dönecek olursak; neden bir konu hakkımda fikrim değişti bu filmle?

Birinci nokta; sağır ve dilsiz olan birisi ile kurulabilecek iletişimin aslında o kadar da zor olmadığı yönündeydi. Filmi izleyenler bilirler. Onur [Mert Fırat] kendine öyle mükemmel bir hayat düzeni kurmuştu ki; bu şekilde de mutluydu ve hayatına giren birisini de gayet güzel mutlu edebiliyordu. Yani, marifet tüm duyu organlarının çalışması değil, kalp&beyindeki uyummuş.

İkinci husus ise Zeynep [Saadet Işıl Aksoy] bir çağrı merkezi çalışanıydı ve film boyunca türlü sıkıntılar çekmişti. Toplumumuzda çağrı merkezi operatörleri için algı farklıdır. Oturdukları yerden, sadece telefon ile konuşarak para kazanan insanlar olarak görülürler. Bu film sayesinde operatörlere olan algım değişmişti. 

Ufak bir anımı da paylaşmak isterim. Yeni işim dolayısıyla oryantasyon kapsamında şirketin çağrı merkezini de ziyaret ettik. Sadece bir 20 dakika kadar bir operatör bayanın yanına oturdum, bana da kulaklık verildi. O müşteri şikayetleriyle uğraşırken, ben sadece dinledim. Size samimiyetle söylüyorum, o insanların gün boyu bu kadar şikayet/hakaret/kavga/gürültü'ye maruz kaldıktan sonra herkes gibi hayatlarını sürdürmeleri çok büyük başarı. Hepsini tebrik etmek isterim.

Film Meydan Okuması # 28

 28. Gün: En güzel film müzikleri hangi filmdeydi sizce.

Ahh işte geldik benim soruma! Neden mi benim sorum? 
Benim özel bir soundtrack listem vardır. Çoğunluğu izlediğim filmlerde, dizilerde denk gelip itina ile toparladıklarım; kimileri ise önce şarkısını keşfedip sonra filmini izlediklerim :) Ve tahmin edersiniz ki bunlar çok fazla. Ama tek bir cevap vermek adına, önce şarkısını keşfedip sonra filmini [hem de epey gecikmeli] seyrettiğim Into the Wild'ı seçiyorum.

Bir özgürlük biyografisi olarak, şurada da bahsetmişim vaktiyle. Açık konuşayım; ben bu filmi izlediğimden bu yana hayatımda çok şey değişti. Herşeyin gerçeğini yaşamanın ne büyük meziyet olduğunu kavramıştım. Aslında çok zor gibi görünse de herkesin ufak dokunuşlarla birşeyleri değiştirip gerçeğe kaçması gayet mümkün. Yeter ki o istek kalplerde bulunsun.

Film müthiş, müzikler en az film kadar müthiş. Eddie Vedder gerçeği ile karşı karşıya kalmak bu olmalı :)

Keyifli tatiller!

Film Meydan Okuması # 26, 27

 26. Gün: Kirli zevkiniz olarak nitelendireceğiniz bir film seçin.

Geldik meydan okumasının en can alıcı sorusuna. 

Bu sene bir furyadır gidiyor. Bir ara kitabını okumayanı dövüyorlardı, çok geçmeden filmi çıktı. Evet, Kocan Kadar Konuş'tan bahsediyorum. 

Normal koşullar altında tabi ki gitmezdim. Sırf günümüzde yaşanan evlilik temalı toplum baskılarını, bir kızın evlenebilmek uğruna ne hallere gelebileceğini mizahi açıdan ele aldığı için izledim. Tam da benim "kızlar film kulübüm" için altın günü tadında bir filmdi.

Beklentim çok çok düşük olduğundan mı bilemem. Ben filmi sevdim. Kaliteli bir yapım olduğunu söyleyemem ama güldürüyor, düşündürüyor. Hele ki kızsanız; filmdeki karakterlere gülerken, eş zamanlı kendi hayatınızdan birşeylerle de bağdaştırıp daha çok gülüyorsunuz. 

Sahiden de etrafta ne kadar "kocası kadar konuşan" kadın var. Belki de böyle bir topluma böyle bir kitap/film gerekiyordu.

27. Gün: En sevdiğiniz klasik film hangisi?

Bu soruyu nasıl cevaplayacağımı anlamamıştım ilk önce. Biraz araştırdım. Klasik [kült] filmler, ünlerini o zamana kadar kullanılmamış çekim tekniklerinden, dönemin politikasını veya tarihi ekrana yansıtışlarından veya efsane kadrolarından alabilirlermiş.

En iyi 100 klasik film vs. gibi listelerde rastlayamadım ama benim en sevdiğim klasik [olduğunu düşündüğüm] film, Psycho'dur.

Film Meydan Okuması # 22, 23, 24, 25

Bir meydan okuma vardı sanki?

Günü birlik blog yazan afede'den, Meydan Okuma cevaplarını bile 3'erli 4'erli paketler halinde sunan afede'ye dönüşmek... Sanırım, yeni iş-okul-ev üçgeninde ne denli bir savrulma yaşadığım buradan anlaşılabilir.

Vakit kaybetmeden hemmeen cevaplarıma geçeyim.

22. Gün: Sizce en az kıymeti bilinmiş film hangisi?

Biliyorum, meydan okuma boyunca sağlam propagandasını yaptım. Ama bu soru için gönlümden geçen bir cevap var: Onur Ünlü'nün neredeyse tüm filmleri ve dizileri.

Hiçbirinin de yeteri kadar kıymetinin bilindiğini düşünmüyorum. Her birinde ince mizahlar, zekice göndermeler, derinlemesine duygular, sağlam kurgular mevcut olup ve bir o kadar kaliteli yapımlara sahipler. Gelin görün ki; bildiğim kadarıyla maliyetlerini bile karşılayacak hasılat yapmadılar. Üzücü...

23. Gün: En sevdiğiniz film kahramanı hangisi?

İlk aklıma gelen karakteri söylüyorum: Joseph Gordon-Levitt.

Şu surattaki sevimliliğe bakar mısınız!? :) Nasıl sevilmez ki...

Kendisini ilk olarak 500 Days of Summer ile tanımıştım ve filmin genel ambiyansı ile Smiths müziklerini de hesaba katarsak bayılmıştım. Sonrasında izlediğim 50/50 ile iyice perçinleşti, kanser hastasını bile müthiş bir enerjiyle oynuyor. Şurada da bahsetmiştim.

 24. Gün: Favori belgeseliniz?

Vallahi ne yalan söyleyeyim. Ben öyle boş vakitlerinde hep belgesel izleyen Türk'lerden değilim. Zaten televizyon da izlemediğim için özel olarak internetten açıp da belgesel izlediğimi iddia edemem. Çok önce izlediklerim varsa da şu an aklıma gelmiyor :)

 24. Gün: Sevmeyeceğiniz düşünülen ama sevdiğiniz bir film seçin.

Geçen yıl bir Cuma gecesiydi. Bir arkadaşımın önerisiyle gitmiştik X-Men: Days of Future Past'a. Açıkçası ben o kadar aksiyon meraklısı değilimdir, üstelik serinin önceki filmlerini de görmemiştim. Arkadaşımın da son dakika aklına gelmiş olmalı, film başlamadan tereddütle sormuştu, "acaba sever misin ki" diye :) Ama endişelere mahal bırakmayıp beğenmiştim. Hatta en beğendiğim sahne de şu olmuştu:

Hem beğenmiş, hem de çok şaşırmıştım. Çünkü o sıralar Yarım Saat isimli hikayem için soundtrack arayışlarındaydım ve bulduğum parça da Time in a Bottle'dı :)

Film Meydan Okuması # 19, 20, 21

Merhabalar,

Yine "koş koş koş yarış yarış yarış" (bkz. İsmail Abi'me gönderme) türünde günler geçirdiğimden sebep, 3lü bir cevap yazısıyla karşınızdayım. Ancak, itiraf etmeliyim 3ü de zor sorular :( 

19. Gün: Favori aktörünüz?

Düşündün, taşındım, bir karara varamadım. O kadar çok beğendiğim aktör varmış ki :) Sanki birini yazsam, diğerlerine haksızlık edecekmişim gibime geliyor. Halbuki bu bir blog meydan okuması değil mi? Tutup da tüm aktörler gelip burayı okuyup, bana darılmayacaklar ya :) 

Çocukluğumdan büyümeme doğru sıraladım, top 4 aktörümü [2'si adaş :)]:

Daha önce de dile getirdiğim gibi; tabi ki ilk sırada Anthony Hopkins. Lise/üniversite çağlarıma gelince Ryan Gosling ve Ryan Reynolds ikilisiyle yollarımız kesişti. İkisini de çok beğenirim. Tarifi pek mümkün değil, hangi filmleri denk gelse bayılarak izlerim. Gelelim sonuncu favorim; Alican Yücesoy. Sanırım pek tanıyan yoktur. Kendisi, Şubat dizisi ile gönlümü kazanmış, tiyatro kökenli bir oyuncudur. Başka dizilerde de oynamış sonrasında. Ama ben onu Şubat ile keşfettim, Şubat ile sevdim. Bu yüzden de özellikle diziden bir görsel ekledim. 

Zaten sadece 1 sezon sürebilmişti Şubat :( Galiba bir tek ben izlemişimdir, bu kadar ayıla bayıla. Haftalık planımı diziye göre ayarladığım bir dönemim bile vardı. O sıralar annem İstanbul'a gelmişti, beni full konsantre tv'den bir dizi izler görünce, epey meraklanmıştı. Kadıncağız, diğer kuzenlerime filan soruyormuş, Şubat diye bir dizi varmış, siz de izliyor musunuz diye :) 

20. Gün: Favori aktrisiniz?

Bu soruyla ilgili komik bir anım var. Bir arkadaş evi gezmesinde filmlerden muhabbet ediyoruz. Şu an ismini hatırlayamadığım bir aktristen bahis açıldı. Kim olduğuna dair fikrim yoktu. Ben aktrisleri pek tanımam ki, aktörleri dikkatli izliyorum, onları detaylı tanıyorum demiştim. Hakkaten de durum bu şekilde. Düşündüm taşındım... Hafızam beni, çocukluğum Türk filmlerine götürebildi. Tam da Hülya Koçyiğit&Tarık Akan'ın oynadıklarına :)

21. Gün: Sizce en çok abartılan film hangisi?

Bu cevapta da zorlandım. Çünkü abartılıp tamamen fiyasko çıkmış olan bir film mi söylemeliyiz, yoksa abartılan ama hakkını da veren türden mi?

Abartılan ancak güzel olduğunu düşündüğüm bir örnek sunacağım: Titanic. 

Aman Allahım, ne çok konuşulmuştu bu film! Gitmeyen görmeyen, adeta dışlanır konuma gelmişti. Sahneleri, şarkısını ezberlemeler filan... Nitekim güzel filmdi, diyecek lafım yok. Ben bile o dönemler Almanca bilmememe rağmen [sonrasında öğrendiğim çat pat Almanca'yı da unuttum :D], kablo tv'de bir Alman kanalında denk gelip, pekiştirmek adına onu da izlemiştim :)