Ne Var Ne Çok? - 3

MFÖ'nün "Nasıl anlatsam, nerden başlasam..." diye başlayan bir şarkısı vardır; Bodrum Bodrum. Şu an tam da bu moddayım. Nerden başlayıp nasıl anlatacağımı bilemiyorum.

Çok zaman geçmiş. Hiç bu kadar uzun süreli blogtan koptuğum olmamıştı. Tabi ki bazı haklı, masum sebeplerim var. Zaten bunları anlatmaya geldim :) Sevgili MariPosa yine kızacak ama bu kadar aradan sonra anca bir Ne Var Ne Çok yazısıyla dönebilirim. (bilmeyenler için bkz: http://afede-hali.blogspot.com.tr/2015/06/ne-var-ne-cok.html) 

İlk olarak, en tatlı gerekçem ile başlayım. Yukarıda görmüş olduğunuz minik tatlı el, benim bitanecik yeğenime ait. Eveet, teyze oldum ve adeta dünyam değişti! Eskiden kafa yorduğum, gereksiz yere üzüldüğüm her şey tek tek silindi, gitti aklımdan. Neredeyse, tüm boş vakitlerimde onun yanındayım. Her seferinde yeni bir haline şahit oluyorum. Aslında çok basit konular belki. Ama hepsi çok değerli. Çünkü resmen hayatı öğreniyor. İlk doğduğu günü hatırlıyorum. Yapabildiği tek şey ağlamaktı. Şimdi saç çekmeye, bir şeylere tepki vermeye başladı. Hatta, artık uyurken elini yastığın altına koymayı bile öğrenmiş. En mucizevi faaliyeti bu şimdilik :) 

Daha çok küçük, çok masum. Belki de bu yüzden etrafına pozitif enerji, mutluluk saçan bir ruhu var. Ailesi olarak bize de bu enerjiden nasiplenmek düşüyor. Samimiyetle söylüyorum; başıma gelen en güzel şey: Ayşe Berra. Dilerim isteyen herkese nasip olur, anne-baba-teyze-hala...vs olmak.

Hatırlar mısınız, benim bir öykü serim vardı? Futbol Serisi'ni çoktandır Öteki Dergi'den sürdürüyorum. İlgilenenler seri linklerini aşağıda bulabilirler. 4 tane oldular. Gittiği yere kadar gidiyor bakalım. Biraz da çocukluğumdan gelen ilhamın nerede kesileceğine bağlı. Daha önce bir serim daha vardı. Söyleyecek sözüm bitene kadar devam ederim gibi duruyor.

1- Deplasman: http://otekidergi.com/247-Yazi-Detayi.html
2- İç Saha: http://otekidergi.com/268-Yazi-Detayi.html
3- Yedek Kulübesi: http://otekidergi.com/293-Yazi-Detayi.html
4- Asist: http://otekidergi.com/318-Yazi-Detayi.html

Değerli blog komşum Zihin yeni bir meydan okuma başlatıyormuş. Şimdi de dizileri konuşacakmışız. Duyuruyu görmeyen varsa; şöyle buyursunlar. Açıkçası çok dizi geçmişim yok, ama komşum meydan okuduysa katılmak düşer :)

Her şey Ankaralı, Odtü'lü bir arkadaşımın gönderdiği video ile başladı. Uzun yıllar Radyo Odtü'de yayınlanan, Aralık itibariyle de JoyTurk'e transfer olan müthiş bir radyo programını dinlemeye başladım: Modern Sabahlar. Siftahı MFÖ ile yapıyorlar genelde ve muhabbetleri gerçekten çok iyi. Tek şikayetim, tam işe varma vaktime denk geliyor. Bu sebeple sabahları 10'a kadar, işyerinde pek kimseyle muhattap olmadan, bireysel çalışmaya özen gösteriyorum. Ki; arka planda programı dinleyim :) En iyisi siz de dinleyin, yorumlayın.

Görsel, kitabın vurulduğum son paragrafıdır. Spoiler içerir bilginize!

Kitaplar... Bir zamanlar su içer gibi kitap okuyup, gelip bir de burada anlatırdım. Bu dönem aldığım dersler çok okumalı-yazmalı olunca, özel okumalar geri planda kaldı maalesef. Bir heves başlanıp üst üste konmuş kitaplar yığını! Elbet bir gün bitecekler. Şimdilik bahsetmek istediğim bir kitap var: Görünmez Kentler - Italo Calvino. Bu dönem bir dersin uygulama kitabıydı. Marco Polo'nun seyahat ettiği kentleri Kubilay Han'a anlatması üzerine kurgulanmış bir eser. Kitap zaten mükemmeldi, fakat onu asıl mükemmel yapan hocamızın anlatımlarıydı. Dileyenler Altuğ Hoca'nın kitabı yorumladığı bloguna şuradan ulaşabilirler.

Geçenlerde rastladım bu fotoğrafa ve söze. Böyle ağaçlara bakan bir pencerem yok, ama bazen kendimi bu kadın gibi hissediyorum. Seviniyorum. Belki unutmadığım, fakat soğuduğum şeyler var. Ne mutlu! Soğumak, biraz da hayatı sadeleştirmek gibi oluyor. Kısmen gerekli. Dergi vasıtasıyla twitter'dan tanıştığım Mervan Söylemez'in güzel bir sözü var: "İnsan, azala azala çoğalır." 

***

Çok büyük ihtimalle bu yılın son yazısıydı. Şimdilik, benden bu kadar. Yılbaşı tatilini fırsat bilip, ihmal ettiğim tüm bloglara uğrayıp, notlar bırakmayı umuyorum. Herkese şimdiden mutlu seneler!

Peki, sizde ne var ne çok? ;)

***

Uzun aradan dönüş yazısı olabilir ama bir yerde de noktayı koymak lazım. Finali, son zamanlarımın favorisi Evgeny Grinko ile yapıyorum. Kendisinin haberi yok ama neredeyse tüm ödevlerime, sunumlarıma fon müziği oluyor. Telif ücreti filan ödemem lazım. Dinleyin ve şaşırın efenim. Hem sigara içip hem de bu kadar güzel piyano çalan birine rastladınız mı?!

Evgeny Grinko - Valse

Bayram Bitti Mi?

Şu an tam olarak bu psikolojideyim sanırım. 9 günlük tatil dedik, uzun dedik, ne güzel dinleniriz dedik ama yine olmadı ve bitti. Evet, gerçekten de bir bayramı (dolayısıyla bir tatili) daha geride bıraktık. Gerçi eminim 9 değil, 90 gün de olsa kısa gelecekti, çünkü tüm tatiller bitmeye mahkumdur :)

Epey gecikmeli de olsa geçmiş bayramınız kutlu olsun efenim. 

Bu bayramı İstanbul'da geçirdiğim için fazlasıyla sakin bir ruh halindeyim. Şurada bahsettiğim gibi, terminallerde rötar haberleriyle sarsılıp sinir krizleri geçirmedim. Sanırım tek artısı bu. Fakat, yaylaya gidip şöyle doyasıya bir sallanamadığım için buruğum. Sahi ya! Büyük şehirlerde neden yetişkinler için salıncak yok?!

Ana tema Kurban Bayramı olur da yeni keşif mini-dizimden bahsetmesem olmazdı. Hatırlar mısınız? Bu Ramazan'ın keşif dizisi; Ramazan Güzeldir idi. [bkz. http://afede-hali.blogspot.com.tr/2015/07/ne-var-ne-cok-2.html] Sevgili Ruhsuz Atmaca'nın önerisi üzerine, yine aynı ekibin 2009 yılında çektikleri 4 bölümlük Kurban Dizisini hafızama almış, kurban bayramının gelmesini beklemeye koyulmuştum. O kadar tatlı ve kısa ki göz açıp kapayıncaya kadar bitti. Bizleri anlatan ve klişelerden böyle güzel beslenen yapımları çok takdir ediyorum. İzlemek isteyenler şu fragmana göz atıp karar verebilirler: Kurban Dizisi - Fragman

Futbol Serisi artık Öteki Dergi'de!

İçine ufak mutluluklar karışan yoğun günleri seviyorum! Dün de onlardan biriydi. Bu blogta yayınlamaya başladığım "Futbol Serisi" öykülerimi, bu ay itibariyle Öteki Dergi'de yayınlamaya başladım. Hatta şurada bahsettiğim üzere, bu hikaye benim ilk web siteme de ilham kaynağı olmuştu. Bu sebeple de benim için değeri başkadır. 

Dün yayılan 19. sayıda Futbol Serisi'nin ilki olan Deplasman ile yer aldım:
http://otekidergi.com/247-Yazi-Detayi.html [Öykü Linki]

İlgilenenlere duyurulur ;)

Ve tabi unutmadan, uzun bayram tatiline başlamış olanlara iyi tatiller!
Bir de tatil şarkısı paylaşmak lazım şimdi:

The Smiths - There is A Light That Never Goes out

Hissizlik

Çok sevdiğim bir kitaptan, Saatleri Ayarlama Enstitüsü'nden bir alıntı. 

Hayri İrdal, romanın baş karakterlerinden birisidir. Onun ilk eşi Emine'nin vefatı üzerine:

"Emine'nin ölümüyle son tutunduğum dal da kopmuş gibi büsbütün boşlukta kaldım. Kaybettiğim şey benim için o kadar büyüktü ki ilk önceleri bunu bir türlü anlayamadım. Ne de hayatımdaki neticesini ölçebildim. Sade içimde simsiyah ve çok ağır bir şeyle dolaştım durdum. Sonra bu haraplığa daha başka bir duygu, bir çeşit kurtuluş duygusu karıştı. Bir baskıdan kurtulmuştum. Artık Emine bir daha ölemezdi, hatta hastalanamazdı da. Orada zihnimin bir köşesinde olduğu gibi kalacaktı. Hayatımda birçok şeyler daha beni korkutabilir, başıma türlü felaketler gelebilirdi. Fakat en müthişi, onu kaybetmek ihtimali ve bunun korkusu artık yoktu."

Hayatta bazı şeylerin olma ihtimali, -belki hiç gerçekleşmeyeceklerse bile- ah o ihtimalin korkusu öyle büyüktür ki; insanı durup dururken kemirir, tüketir. Bizler günlük yaşantımıza devam ederken -etmeye çalışırken-, sürekli zihnimizin arka planında çalışır, rahatsız eder.

Gün gelir, o ihtimal gerçekleşir. Korkulan, sakınılan mevzu vuku bulur. Bir an durur, aynaya bakarsın. Yüzünde gördüğün tek şey hissizliktir. Hani nerede o üzüntüler, vesveseler, kalp kırıklıkları... Hiç birinden eser kalmamıştır. Çünkü, hayat sadece bugünü yaşatmaz. Bazen de ileride yaşanacak bir kötü senaryo için seni önceden hazırlar. Tıpkı, oyun öncesi prova gibi. Provalarını ihmal etmeyen, oyunda bocalamaz. Hatta iyi bir oyuncu olursan, sufle verenin de eksik olmaz. 

Hayri İrdal ve eşinin vefatı örneği, belki biraz uç ve tatsız bir örnek olabilir. Nedense aklıma düştü yağmurlu bir Eylül akşamı. Hazır yaz yerini sonbahara bırakırken, iç ferahlatan şeyleri hatırlamakta fayda var.

Birsen Tezer - Aşk Bu Değil

Güne "Daha" Umutlu Merhaba: Eylül Geldi!

Madem ki; bu sene de Eylül gelmişti...

O zaman mutlaka bir şeyler yazmak lazımdı. 

Geçen Eylül'leri hatırlamak,

Bir mükemmel Eylül Yazısı Gibi: Eylül Geldi'yi tekrar okumak,

Ümit etmek bolca,

Çokça sevinmek,

Güzel şeyler dilemek,

Ve muhakkak  geleneksel 1 Eylül şarkısını paylaşmak lazımdı ;)

Beirut - Elephant Gun

Kutlu olsun!

"Let the seasons begin."

***

dipnot: 

Fotoğraf: "Ümit Her Zaman Her Yerdedir" fotoğraf projemden: https://www.flickr.com/photos/40212985@N08/albums/72157623886015903

Güne Sevinçli&Gururlu Merhaba: Hikayem Yayınlandı!

Sevinçli bir Güne Merhaba ile günaydın :)

Şurada azıcık bahsettiğim bir konu vardı. Evet, oldu.

İlk defa kendi blogum dışında bir yerde, hikayem yayınlandı.

Hem de bu sefer bir başkasının çekmiş olduğu fotoğrafa ithafen yazdığım İtiraf Mektubu isimli öykümle, Öteki Dergi'nin 18. sayısındaki "Fotoğraf Öyküleri"nde yer aldım.

Emek verilen bir alanda, birilerince değer görmek çok güzel bir duygu.

Darısı tüm verilen emeklerin, gönülden geçen dileklerin başına ;)

Okumak isterseniz:

http://otekidergi.com/86-Oyku-Detayi.html

Aynı fotoğraf için seçilen diğer öykü de sevgili dostum Fatma Zehra'ya ait:

http://otekidergi.com/87-Oyku-Detayi.html

İki yakın arkadaşın, iki yarı-adaşın aynı fotoğraf için iki farklı öyküsü, yorum farkı.

***

Fotoğraf: Yeşim Pehlivan

Hikayemsi Haller ~ Bir Web Sitesi Tanıtımı

Hikayemsi Haller... Bu ifade bir yerden tanıdık geliyor mu? ;)

Blogumun eski takipçileri bilirler, burada paylaştığım hikayelerimi Hikayemsi Haller etiketi altında toparlıyordum. Uzun zamandır hikaye yazamayınca bu etiket de tarihe karışmak üzereydi. Ta ki; tekrar yazmaya başlayana kadar! Yeni hikayemi henüz yayınlayamıyorum. Çünkü, bir internet dergisi için yazdım. Eğer kabul görürse yayınlanır, görmezse de ben burada paylaşırım. Sağlık olsun. 

Nasıl bir mutluluktur hikaye/öykü yazmak... Başka içerikler bir yana, hikaye bir yana. Birkaç gündür üzerimden ölü toprağını attığımı hissediyorum. Umarım devamı gelir.

Tekrar başlığa dönecek olursak; ilk dönem, okulda Digital Design (Dijital Tasarım) dersi almıştım. O sıralar, eski işimden dolayı sık seyahat ettiğimden derslerin çoğunu kaçırıyordum. Haftalar birbirini kovalayıp ben bir türlü derse ve proje ödevine konsantre olamazken; teslim tarihi geldi çattı! Çok hızlı birşeyler üretmem gerekiyordu. Ben de düşündüm taşındım. En iyisi keyif alabileceğim bir konu olsun ki daha kolay tamamlayabileyim dedim. Ve dolayısıyla konu: Hikayemsi Haller oldu :) Teknik de hep öğrenmek isteyip hiç fırsat bulamadığım: Web Tasarım. 

Sonuçta ortaya şöyle birşey çıktı: http://www.hikayemsihaller.com/

Pilot hikaye olarak da Futbol Serisi'nden Deplasman'ı seçmiştim.

Ödevi yetiştirmek gayesiyle yaptığım bu site sonradan çok hoşuma gitti. Domain ismini de kendi üzerime aldım. Gün gelir vaktim olursa, tüm hikayelerimi zenginleştirilmiş formatta, e-kitap misali yayınlamak isterim. Başkalarının ilgisini, beğenisini çeker mi bilemem :)

Proje sunumunu yaptığım arkadaşlarım dışında, sitemin duyurusunu yapmamıştım. Burada bahsetmek ve varsa yorumlarınızı almak isterim. (Tasarım gereği, mümkünse Google Chrome tarayıcısından ve sesli ilerlemeniz tavsiye olunur.)

Mutlu pazarlar!

Zoraki Nokta ~ Beş Kardeş

Noktayı koymak ne kadar zor olsa da, tamamlanmış cümleler eksik kalmışlara göre daha az acı verir.

Dedemin İnsanları'nda geçer bu söz. 
Aslında amacım, Beş Kardeş'i yazmak. 
Beş Kardeş'in noktasını. En azından bir nokta koyabilmiş olmasını...

Değil bir yönetmene, herhangi birine verilebilecek en ağır ceza, nokta koymasına müsaade etmemektedir. Her ne kadar anlatacak daha çok sözü olmasına rağmen, Beş Kardeş dizisi 13. bölümde final yapmak durumunda kaldı. Hem de nasıl bir final!

Bu arada, Beş Kardeş'i hiç izlemiş miydiniz?

Dizi, senaryosuyla yönetimiyle Onur Ünlü'nün elinden çıkma bir yapımdı. Ve takdir edersiniz ki karakterlerin hepsi, nev-i şahıslarına münhasırdılar. Sait, Nazım, Turgut, Orhan ve Aziz. Edebiyat öğretmeni (rahmetli) bir babanın beş şairden esinlenerek verdiği isimlere ve tertemiz kalplere sahip, beş kardeş. 

Yine mahalle kültürü ve yine tezatların bir araya gelişi hakimdi. Sanırım Onur Ünlü yapımlarında en sevdiğim kavramlar bu ikisi.

Mesela, imam olan Turgut da, idealist gazeteci Nazım da, at meraklısı mafya lideri Aziz de, sanatçı olma sevdalısı fakat işsiz Orhan da; hepsi o evde, beraber kahvaltı da yaptılar, sahura da kalktılar. Üstelik balıkçı abileri Sait'in şarkılı uyandırma biçimiyle. Her zaman çalan "Hangimiz Sevmedik", Ramazan'da "Sordum Sarı Çiçeğe"ye devretti hakkını. Tıpkı, beşinin koşulsuz şartsız birbirlerini kabullenişleri, yadırgamadan destek oluşları gibi. 

Sait'in bir bölümde söylediği gibi; belki de "birlikte hareket etmenin yolunu unutmuşuz" güncel yaşantılarımızda. Bu yüzden, tüm zıtlıklara rağmen beraber hareket edebilen insanları seyretmek zevkli geliyor. 13 bölümde olsa bu beş güzel kardeşin hayatlarına ortak olduk. Hak etmedikleri bir son olsa da, tamamlanabilmiş bir proje her zaman saygıyı hak eder. 

Her ne kadar entrikanın, aldatmanın, ihtirasların, savaşların hakim olduğu diziler prim yapsa da, biz sizin gibi insanları izlemeyi çok seviyoruz. Siz yine de kaçmaya ve kovalamaya devam edin, olur mu? 

Saygılar...

Beş Kardeş - 1.Fragman

Balkon Halleri ~ Bir Ağustos Klasiği

Afede hallerimden bugün Balkon Hallerimle karşınızdayım.

Biraz Ağustosa özel can sıkıntısını dağıtmaca, 
biraz "arkası yarın" formatlı verdiğim sözü tutmaca, 
biraz da "afede 2 gün üst üste post mu girermiş" türünden iddialı önyargıları [burada taş MariPosa'ya gider] yanıtlamaca amaçlı :)

Özellikle güneyde yaşayanlar ya da bir dönem yaşamışlar bilirler. Balkon vazgeçilmez bir unsurdur, yaz döneminde hayati fonksiyonları devam ettirebilmek için. Hele ki yazın şehirlere tıkılıp kalmış, çalışmak mecburiyetinde olanlar için. Hele ki hiç yıllık izni olmayıp, kısa tatile bile çıkamayacaklar için. Bu iki şartı da tutturan ben, kendime akşamları 1-2 saatliğine de olsa bir tatil ortamı oluşturayım diyorum.

Tanıştırayım; burası benim naçizane balkonum. [Balkon da balkon diye abartınca, umarım bambu takımlı salon kıvamında birşey beklemiyordunuz.] Fotoğrafı Temmuz'da çekmişim. O zamanlar La'yı okuyormuşum, günden güne değişim gösteriyor bu manzara. Mavi yönetmen sandalyem. Her gıcık işime asla yakınmadan koşan, [çoğu zaman :)] en yakınım olan arkadaşımla almıştık. Buna oturup kendi filmlerimi kurguluyorum. Henüz gören, duyan olmadı ama belki bir gün... :) Sehpa taaa 80'lerden kalmış olmalı. İlk öğrenci evimizin kuruluşu esnasında edinmiştik. Bir de arkada görünen minik bahçem var. İşte o kısım benim medar-ı iftiharım. Evin en sevdiğim/değer verdiğim alanı. Bir de atlamamam gereken nokta, çiçek masam. Bu masanın ilginç bir hikayesi var. Kısaca anlatayım. Bu masayı ben bir demirci ustasına resmen yalvararak yaptırmıştım. Neden yalvararak? Evde dolap yapımından artan bir tahta bulmuştum geçen yaz. Caddede, evin çok yakınında da bir demirci var. Dedim ki; "hem bu tahta değerlensin, hem de esnaf iş yapsın". Usta resmen yapmamak için akla karayı seçti. Bana uçuk bir fiyat çıkardı ve ekledi: "Bence sen bu fiyata hazır bir masa alırsın, boşver yaptırma". Bunun üzerine ben ne yaptım? Tabi ki; inat edip o masayı yaptırdım. Masayı her görüşümde, iyi ki de yaptırmışım diyorum. Fakat, bir yandan da emeğe, esnaflığa, işçiliğe verdiğim saygının bedeli olarak ustanın negatif tavrını da unutamıyorum. Neyse, yine de kendisine saygılar göndermeyi ihmal edemem :)

İşte böyle. Bazen mutluluk kurgulamak istediğim vakitler, buraya atıyorum kendimi. Belki bu saydıklarım 100 tl değerinde bile değildir. Fakat; 10 dakikalığına da olsa, 1 saatliğine de olsa kendim için iyi birşeyler yapmış olmanın verdiği huzur çok şeye bedel. 

Bir tane keyifli balkon şarkısı çalmalı şimdi. 

Boney M - Ma Baker

Balkonuma kahveye beklerim. Fiziksel olarak 3 kişi, fakat pek çok kalp kapasiteli ;)

***

ARKASI YARIN BİR GÜN: Nasıl Çiçek Yetiştiricisi Oldum? :)

3'ü 1 Arada Okuma Halleri

Uzun zaman sonra bir Okuma Halleri yazısından merhaba!

Şimdi yine "Ahh nerde eski günler, eski okuma hallerim, peş peşe bitirilen kitaplar" türü mazi edebiyatı yapmayacağım. Çünkü; gün günü tutmuyor, gün günün aynısı olmak zorunda da değil, bunu iyice kavradım. Bu yüzden bugünün gerekleri neyse onu yaşamalı. Toplumsal mesajı da verdiğime göre, konuya dönebilirim :)

Bu sene, özellikle okul sezonu, uzun uzadıya kitap okumaya ayıracak vaktim olmadı. Ben de çareyi biraz daha dergilere yönelmekte buldum. Hem daha hafif (çantada taşımak için), hem de içerik sayfalar bazında olunca daha pratik geldi. Şöyle ki, serviste ya da toplu taşımada 5-10 dakikalık vakit varsa, 1 hikaye belki 1-2 şiir/deneme okunabiliyor. Bir sonraki fırsatta yine birkaç sayfa... Belki de kişisel alışkanlık, kitap okurken bir önceki okuduğum sayfanın ne olduğunu çok net hatırlamaktan yanayım. Aksi durumda, sanki konuyu kaçırıp saygısızlık ediyormuşum gibi geliyor.

Yaz dönemi ise "3'ü 1 Arada" formatına döndüm. 
Hiç denediniz mi bilmiyorum. Birden fazla (mümkünse tür olarak farklı) kitabı bir arada okumak çok keyifli oluyor. 

Örnek vermem gerekirse; 
Veba (1 adet Dünya Klasiği-olmazsa olmaz), 
İki Dirhem Bir Çekirdek (Deyimler Sözlüğü/Deneme-aylar önce başlamıştım), 
Unutma Dersleri (1 adet akıcı güncel roman-hiç hesapta yokken hayatıma giren-belki kapağından belki adından bilemediğim!).

Şu ara sıcak havaların dayanılmaz kasvetini, balkonda bu 3 kitabı evire çevire okumak suretiyle dağıtıyorum. Tavsiyedir; hem balkon hem de kitaplar ;)

***

OKURLARA SORU: Peki sizin okuma alışkanlığınız nasıldır?

ARKASI YARIN: Balkon Halleri ve Bitince Kitapların Tanıtımı.

Okurlara sorumu yöneltip, gelecek vaatlerimi de yaptığıma göre artık gidebilirim. Mutlu pazarlar :)

***

Beirut - A Sunday Smile