-Yani kizim, olacak is mi bu yapboz! Zaten cok hirpaliyorsun kendini. Bir de buna kafa yormana ne luzum var?! Hem gozlerin...
Basini kaldirip sadece bakmakla yetindi, annesinin serzenisi karsisinda. Evet, hayli yoruluyordu hem beyni hem bedeni. Fakat yapbozla ugrasmak, 1500 parca arasindan en uygun, en anlamlisini bulup bir araya getirmek ayri bir haz veriyordu. Belki bu sayede, zihnindeki kayip parcalari tamamlayabilecegine inaniyordu. Minik bir tebessum firlatip, basini tekrar egdi onundeki kartona.
***
-Bunlar ne ara bu kadar cogaldi?!
Son zamanlarda nerdeyse her sabah kuruyordu bu cumleyi. Aynadaki yansimasi sanki ondan hesap soruyor gibi bir hisse kapiliyordu.
-Senin kafandaki soru isaretleri yuzunden bu beyazlar cogaliyor. Farkinda degil misin?
